Saturday, April 25, 2009

သၾကၤန္နဲ႔ အေဟာသိကံအျဖဳန္းေတြ

သၾကၤန္ ... တစ္ႏွစ္တစ္ခါ ျမန္မာေတြ ႏွစ္သစ္ကူးတဲ့အခ်ိန္အခါ။ မဂၤလာရွိတဲ့အခ်ိန္အခါ။ ေပ်ာ္ျမဴးၾကတဲ့ အခ်ိန္အခါ။ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးေရပက္ကစားၾကရင္း ႏွစ္ေဟာင္းက အညစ္အေၾကးေတြ (စိတ္အညစ္အေၾကးေတြလဲ ပါေပမေပါ့)ကို အတာေရနဲ႔ေဆးေၾကာျပီး ႏွစ္သစ္ကို ၾကိဳဆိုၾကတယ္။ အင္မတန္ေကာင္းတဲ့ ဓေလ့စရိုက္ေလးပါ။

ဒါေပမဲ့ အခုႏွစ္ပိုင္းသၾကၤန္မွာ ေပ်ာ္ပါးၾကပံုေတြကို ဘ၀င္မက်ျဖစ္လာမိတယ္။ အေဟာသိကံ ျဖဳန္းတီး ေနၾကတယ္လို႔ စိတ္ထဲမွာ ခံစားရတယ္။ ကိုယ့္လက္ရွိ စီးပြားေရးအေျခအေနနဲ႔ အင္မတန္မွ မလိုက္ဖက္ဘူးလို႔ ထင္မိတယ္။ တစ္ဦးခ်င္းအေနနဲ႔ေရာ တိုင္းျပည္အေနနဲ႔ေရာပဲ။ ေသာက္ေသာက္လဲကုန္လိုက္တဲ့ေငြေတြ။ ကုန္တာနဲ႔ ရတဲ့ အေပ်ာ္နဲ႔ တန္ရဲ႕လားမသိ။

ဥပမာပဲဆိုပါေတာ့ အင္းယားလမ္းမွာတင္ မ႑ပ္ေပါင္း သံုးဆယ္ေလာက္ရွိမယ္ဆိုပါစို႔ (ေက်ာ္ေတာ္ေက်ာ္ဦးမယ္ ထင္တယ္)။ တစ္ခုတစ္ခုရဲ႕ သၾကၤန္ေလးရက္စာ စရိတ္က သိန္းတစ္ရာကေန တစ္ရာ့ ငါးဆယ္ေလာက္ အထိရွိမယ္။ သိန္းသံုးေထာင္ သိန္းေလးေထာင္ေလာက္ ပိုက္ဆံေတြကို သံုးေလးရက္ေလာက္အတြင္းမွာ အလဟသ ျဖဳန္းပစ္ၾကတယ္။ Money Circulation ျဖစ္ေစတယ္လို႔ ေျပာလို႔ရေပမဲ့။ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ပိုက္ဆံေတြဟာ အင္းယားလမ္းမေပၚ အိုင္ျပီး စီးေနတဲ့ ေရေတြနဲ႔အတူ ေျမာင္းထဲကို ပါသြားတာပါပဲ။ ဘန္ေကာက္က သၾကၤန္ပြဲေတာင္ ကိုယ္တို႔တိုင္းျပည္ေလာက္ေငြသံုးျဖဳန္းၾကရဲ႕လားမသိ။ ေလ့လာၾကည့္ ခ်င္ေသးရဲ႔။

လက္မွတ္တစ္ေစာင္ သံုးေလးေသာင္းနဲ႔ ၀ယ္ပက္ၾကတဲ့သူေတြကလဲအျပည့္ မ႑ပ္အားလံုး ျပည့္ၾကပ္ေနတာပဲ။ ကိုယ္လဲ ဒီႏွစ္တစ္ရက္ေရာက္ေသးတယ္။ အင္းယားလမ္းက EMBA မ႑ပ္ကို။ ျပည့္ၾကပ္ျပီး ဘုရား ပြဲေစ်းတန္းလို ေလွ်ာက္ေနၾကတဲ့ လူေတြကို ပိုက္ကေလးေတြနဲ႔ စင္ေပၚကေန ပက္ေနၾကေလရဲ႔။ သီခ်င္းသံေတြကလဲ စင္တစ္ခုတစ္မ်ိဳး နဲ႔ ဆူညံပြက္ေနေရာ။ DJ နဲ႔ Sound System ငွားရတာတင္ မနဲဘူး။ စင္သံုးေလးခုကို Sound System တစ္ခုနဲ႔ တစ္ျပိဳင္နက္ဖြင့္ေပးထားရင္ အေတာ္ စရိတ္သက္သာမယ္လို႔ ေတြးမိေသး။ ကိုယ္တို႔လင္မယားႏွစ္ေယာက္အတြက္ တစ္ရက္စာ လက္မွတ္ဖိုး ႏွစ္ေသာင္း ထြက္သြားေလရဲ႕။ ကိုယ့္အိမ္မွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္အိမ္မွာျဖစ္ျဖစ္ ခ်က္ျပဳတ္စားေသာက္ၾကရင္၊ ေရႊရင္ေအးလို မုန္႔တစ္ခုခုလုပ္ျပီး အိမ္နီးခ်င္းေတြေ၀ရရင္၊ ၀ီစကီတစ္လံုး၀ယ္ျပီး အိမ္မွာေအးေအးေဆးေဆး ဇိမ္ခံေသာက္ရင္ .... မ်က္မွန္ပါ အဆစ္ က်ေပ်ာက္လို႔ အသစ္လုပ္ခေငြထပ္ကုန္ေသး။

ကေလးေတြ ကေလးမေတြကလည္း ဆင္ျခင္တံုတရားမရွိ။ ေသာက္မယ္ ေပ်ာ္မယ္ဆိုတာၾကီးပဲ။ မနက္ ၁၁နာရီေလာက္ပဲရွိေသးတယ္။ မူလို႔အန္ေနတဲ့ ကေလးမတစ္ေယာက္ရယ္၊ ၀ိုင္းျပီးႏွိပ္ေပးေနၾကတဲ့ သူ႔ သူငယ္ခ်င္းမေလးေတြရယ္ ေတြ႔မိေသးရဲ႔။

ေပ်ာ္စရာမရွိတဲ့ဘ၀မွာ ေငြကို ခင္းျပီးလို႔ မဲတင္းျပီး ရွာၾကံေပ်ာ္ေနၾကတာလားမသိ။ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းမ်ားနဲ႔ မ႑ပ္အေနာက္ဖက္မွာ ခံုေလးခင္းျပီး အရက္ထိုင္ေသာက္ စကားစျမီေျပာတာေလးကမွ ေပ်ာ္စရာေကာင္းေသး။ အင္း.... ရင္ခုန္သံမတူေတာ့တာလဲျဖစ္ႏိုင္သည္။ ကိုယ္အသက္ၾကီးသြားတာလဲ ျဖစ္ႏိုင္သည္။

2 comments:

PAUK said...

မန္းေလးသၾကၤန္ေလာက္ပဲ ၾကီးၾကီးမားမားၾကံုဖူးေတာ့..
ရန္ကုန္သၾကၤန္ေတြအေၾကာင္း နားမလည္ဖူး..
ေမျမိဳ႔ရဲ႕ ေျခာက္ေျခာက္ကပ္ကပ္သၾကၤန္ေတာ့
ဆင္ႏြဲဖူးတာ.အမ်ားဆံုးေပါ့..
အခုေတာ့..သၾကၤန္ဆိုတာနဲ႔ေ၀းေနတာ..ၾကာေပါ့..
ေတာ္ေတာ့ကိုၾကာခဲ့ပါျပီ..

khin oo may said...

ဟုတ္တယ္. . သူအသက္ၿကီးသြားၿပီ..။