Sunday, May 6, 2007

စြဲစြဲျမဲျမဲ

ြGold Stain ရဲ႔ Meditation အေၾကာင္းစာအုပ္တစ္အုပ္ထဲမွာ ဖတ္ခဲ့ဖူးတယ္။ ရြာသားေတြ ေမ်ာက္ေထာင္ ဖမ္းတဲ့နည္းပါ။ အုန္းသီးကို ေမ်ာက္ရဲ႔ လက္လွ်ိဳသြင္းျပီး ႏွိုက္လို႔ရေအာင္ အေပါက္ေဖာက္တယ္။ ျပီးေတာ့ အထဲမွာ ေမ်ာက္ၾကိဳက္မဲ့ သၾကားခဲလိုဟာေတြထည့္ထားတယ္။ အဲဒီအုန္းသီးေတြကို ေမ်ာက္ေတြလာတတ္တဲ့ ေနရာေတြမွာ ခ်ထားသတဲ့။ ေမ်ာက္ေတြေရာက္လာတဲ့အခါ အုန္းသီးထဲ လက္ႏႈိက္သြင္း သၾကားခဲကို ဆုပ္ကိုင္ ျပီး လက္ကို ျပန္ထုတ္ဖို႔ ၾကိဳးစားသတဲ့။

သၾကားခဲေတြကို အတင္းဆုပ္ထားေတာ့ လက္ကျပန္ထုတ္လို႔မရပဲ တန္းလန္းၾကီးျဖစ္ေနပါေရာ။ ဒီလိုနဲ႔ ရြာသားေတြ လာဖမ္းတဲ့အထိ ေမ်ာက္က သၾကားခဲကို ျပန္မလႊတ္ဖူး။ အဲဒီေတာ့ အဖမ္းခံၾကရတာေပါ့။ စာေရးသူက ၀ိပသာတရားအားထုတ္ျခင္းနဲ႔ စပ္လ်ဥ္းျပီး ေပးထားတဲ့ ဥပမာေလးတစ္ခုပါ။ ဒါေပမဲ့ ေန႔စဥ္ လူ႔ဘ၀ထဲမွာလဲ သံုးတတ္မယ္ဆိုရင္ အမ်ားၾကီး အပ္စပ္အသံုးတည့္ပါတယ္။

ဒီေမ်ာက္ဥပမာေလးကို ကိုယ့္ရဲ႔အျဖစ္နဲ႔ ယွဥ္ျပီးေတြးၾကည့္ေနမိတယ္။ ဘယ္လိုမွမျဖစ္ႏိုင္ေတာ့တဲ့ ေရွ႔ဆက္လို႔ မရေတာ့တဲ့၊ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္စလံုးအတြက္ အက်ိဳးမဲ့ေစတဲ့ အေျခအေနတစ္ခုကို ေရာက္လာျပီဆိုပါေတာ့ဗ်ာ။ အဲဒီလို အခ်ိန္မွာ ကိုယ္ဟာ သၾကားခဲကို လႊတ္ျပီး အုန္းသီးထဲက လက္ကို ျပန္ထုတ္လို႔ ေနာက္မဆုတ္သင့္ ဘူးလား။ စြဲစြဲျမဲျမဲရွိသင့္တာေပါ့တဲ့။ ယူ႔စိတ္ကအေျပာင္းအလဲျမန္တယ္တဲ့။

ကိုယ့္ရဲ႔စိတ္ေတြအေျပာင္းအလဲရွိခဲ့တာေတြကို ကိုယ္လက္ခံပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီစြဲစြဲျမဲျမဲဆိုတဲ့ အေၾကာင္းေလးကို စဥ္းစားေနမိတာပါ။ ကိုယ့္ဘာသာ စိတ္ဒုကၥေတြကို ရင္၀ယ္ပိုက္လို႔ ကိုယ္လဲ စိတ္မခ်မ္းသာ တစ္ဖက္သားလဲ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္ရ... ကိုယ္ ကိုယ္ကို ပ်က္စီးရာပ်က္စီးေၾကာင္းေရာက္သည္အထိ တြန္းပို႔သင့္သလား။ မွားေနျပီ၊ မသင့္ေတာ္ေတာ့ဘူး၊ တရားသျဖင့္မဟုတ္ေတာ့ဘူးလို႔ တကယ္ကို စိတ္ထဲက သေဘာေပါက္လိုက္လို႔ ေျပာင္းလဲလိုက္တာကို စြဲစြဲျမဲျမဲမရွိဘူး စိတ္ဓါတ္မခိုင္မာဘူး၊ ကိုယ္ယံုၾကည္ရာကို ဆံုးသည္အထိ ခံယူရပ္တည္ ႏိုင္စြမ္းမရွိဘူးဆို႔ေျပာၾကမွာလား။

ဆရာေသာ္တာေဆြရဲ႔ စာေလးတစ္ပုဒ္ကို သြားသတိရမိတယ္။ မွန္ကန္ျခင္းနဲ႔ ရဲရင့္ျခင္းဟာ တိုက္ရိုက္အခ်ိဳးက ဆက္သြယ္ေနတယ္။ မွန္ကန္တယ္ တရားမွ်တတယ္လို႔ ကုိယ့္စိတ္က တကယ္ယံုၾကည္ေနမွ ရဲရဲရင့္ရင့္နဲ႔ ရပ္တည္ေဆာင္ရြက္ႏိုင္လိမ့္မယ္ေလ။

No comments: