Tuesday, May 15, 2007

ငယ္ငယ္တုန္းကသူငယ္ခ်င္းမ်ား

ခန္းမထဲကို ကိုယ္ေရာက္ေတာ့ ရွစ္နာရီခြဲေတာ့မယ္။ ညစာစားပြဲက ခုနစ္နာရီကတည္းက စေနတာေလ။ ကိုယ္က သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္နဲ႔ ရုပ္ရွင္ၾကည့္ျပီး ညစာစား ျပီးေတာ့ အိမ္ျပန္ေရမိုးခ်ိဳး ျပီးမွထြက္လာတာ။ အထြက္မွာ မိုးေတြရြာေနေတာ့ မသြားေတာ့ဘူးလားလို႔ေတာင္ စိတ္ကူးမိေသး။ ဒါေပမဲ့ ငယ္သူငယ္ခ်င္း အရင္းေခါက္ေခါက္ၾကီးရဲ႔ မဂၤလာညစာစားပြဲေလ။

ကိုယ္က၀င္အလာမွာ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ကဘူးေဖးဟင္းလာခပ္ရင္းဆံုတယ္။ မီေသာင္းက ဟိုမွာထြန္းခိုင္ လာျပီဆိုေတာ့ သူ႔ေဘးက အမ်ိဳးသမီးေနာက္တစ္ေယာက္က ခပ္သြက္သြက္ ကိုယ့္ေရွ႔ေရာက္လာရင္း အေကာင္.... ငါ့ကိုသိလားတဲ့ ျပံဳးစိစိနဲ႔ေမးပါေလေလာ။ ငယ္ရုပ္မေပ်ာက္တဲ့အျပင္ စကားေျပာတာကလဲ ငယ္ငယ္ကလိုပဲ ေဒါင့္မက်ိဳး။ ကိုယ္က အားပါးတရျပံဳးျပီး အရွည္ၾကီးလို႔ေျပာေတာ့ ...သူမက ၀မ္းသာအားရ ေျပးဖက္ရင္း ဟယ္..ေသာက္ေကာင္ရယ္ နင္ငါ့ကို မွတ္မိေသးတယ္။ ၀မ္းသာလိုက္တာဟယ္...တဲ့။ ဘယ္ေလာက္မ်ား ခ်စ္စရာေကာင္းလိုက္ပါသလဲ။ သူ႔ကို မေတြ႔တာ ဆယ့္ငါးႏွစ္ေလာက္ရွိေရာေပါ့။ ၾကားထဲမွာ အဆက္အသြယ္လဲမရွိ။ အျခားသူငယ္ခ်င္းမ်ားနဲ႔ သူၾကံဳေတာင့္ၾကံဳခဲ ျမန္မာျပည္ျပန္လာခ်ိန္မွာ ဆံုၾကတယ္လို႔ ၾကားသိရေပမဲ့ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ ကိုယ္နဲ႔တစ္ခါမွ မဆံုျဖစ္။

သူကအခု လန္ဒန္မွာေနတာ။ အီတာလီယန္တစ္ေယာက္နဲ႔အေၾကာင္းပါျပီး ကေလးတစ္ေယာက္ရေနျပီ။

ေန႔လည္က မဂၤလာဧည့္ခံပြဲကတည္းက တျခားသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ အံုးအံုးကြ်က္ကြ်က္ ေျပာၾကဆိုၾက ေမးၾကျမန္းၾက လုပ္ျပီးျပီ။ သူက ေန႔လည္ကမလာႏိုင္လို႔ အခုညစာစားပြဲမွေရာက္လာတာ။

ဒါနဲ႔စားပြဲ၀ုိင္းမွာထိုင္ၾကေတာ့ သူက ငါ့နဲ႔စကားလာေျပာဆိုလို႔ သူ႔ေဘးမွာထိုင္ရင္း စကားေတြအမ်ားၾကီး ေျပာျဖစ္ၾကတယ္။ ဟိုး စိန္႔ေအာ္ဂက္စ္တင္းေက်ာင္းမွာ ေျခာက္တန္းေလာက္ကတည္းက သူငယ္ခ်င္းေတြ။ ဟိုေရာက္ ဒီေရာက္ တစ္ေယာက္တကြဲဆီျဖစ္ေနၾကတာ။ အခုဆံုၾကတာေတာင္ ဆယ္ေယာက္မျပည့္ေတာ့ဘူး။ ဆယ္နာရီေလာက္က်ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းအားလံုးကျပန္ၾကဖို႔ သတို႔သားကို ႏႈတ္ဆက္ၾကေတာ့ မျပန္ရဘူးတဲ့ အားလံုးသူနဲ႔ကျပီးမွ ျပန္ၾကမယ္တဲ့။ (အဲဒီအေကာင္က ကိုယ္တုိင္လဲ ကီးဘုတ္တီးတယ္ ကာရာအိုေကဆိုတာတို႔ ကလပ္မွာသြားကတာတို႔ အရမ္း၀ါသနာၾကီးတာ။) ဒါနဲ႔ ခန္းမအေရွ႔ပိုင္းက Dancing floor ျဖစ္သြားတယ္။ သူၾကိဳစီစဥ္ထားပံုရတယ္။ DJ ေတြ Mixer ေတြနဲ႔။ ကိုယ္တို႔ ငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြအားလံုးထြက္ကၾကေပါ့။ တျခားဧည့္သည္မ်ားက ဘယ္လိုဟာေတြပါလိမ့္ဆိုတဲ့ အၾကည့္ေတြနဲ႔ ေငးလို႔ .......... ငယ္ငယ္တုန္းကက အရမ္းခင္ၾကတဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြပါဗ်ာ။

No comments: