Tuesday, October 23, 2007

ခ်စ္ေသာပါဒဧကရီ

ဆရာခ်စ္ဦးညိဳရဲ႔ ခ်စ္ေသာပါဒဧကရီ စာအုပ္ထဲက အခန္းတစ္ခုတစ္ခု အစက စာပိုဒ္ေလးေတြပါ။ လွလြန္းလို႔ ကဗ်ာဆန္လြန္းလို႔ ငယ္ငယ္ကတည္းက ၾကိဳက္ခဲ့တာပါ။ ဒီေန႔ စာအုပ္အပံုရွင္းရင္း ဒီစာအုပ္ေလးျပန္ေတြ႔တာနဲ႔ ျပန္လွန္ဖတ္ၾကည့္ရင္း နည္းနည္းလည္း အားေနတာနဲ႔ ကြန္ပ်ဴတာထဲ ရိုက္ထားလိုက္တယ္။


ဧကရီ [ အႏုေလာမခ်စ္ေမတၱာ]

ခ်စ္သူ...
လြင့္ပ်ံေနေသာတိမ္တို႔၏ အေရာင္စံုကိုလည္းေကာင္း၊ လႈပ္ခါေသာပန္းပြင့္တို႔၏ အေသြးစံုကိုလည္းေကာင္း၊ ယိမ္းႏြဲ႔ေနေသာ သစ္ရြက္တို႔၏ အဆင္းစံုကို လည္းေကာင္း၊ ငါသည္ ငါ၏ ပန္းခ်ီကားခ်ပ္ေပၚသို႔ တိက်ျပတ္သားစြာ ပို႔ေဆာင္ျခယ္သႏိုင္စြမ္းရွိပါ၏။

ေက်ာက္အင္တံုအတြင္း၀ယ္ ငါသည္ ကမၻာေလာက၏ အေရာင္အားလံုးကို ေရာစပ္ဖန္တီးႏိုင္၏။ ပန္းခ်ီကားခ်ပ္ေပၚ၌ ငါသည္ ကမၻာေလာက၏ အေျဖာင့္အတန္း၊ အလင္းအေမွာင္၊ အနီးအေ၀း၊ အထုအထည္၊ အခ်ိဳးအေကြ႔၊ အတြန္႔အေကာက္ အားလံုးကို တမုဟုတ္ခ်င္း ကူးယူဖန္ဆင္းႏိုင္၏။

ေဆးတို႔ထားေသာ စုတ္တံကို ဖြဖြရြရြ ကိုင္ထားေသာ ငါ၏ လက္ေခ်ာင္းတို႔သည္ ၾကံဳလွီေဖ်ာ့ေတာ့ေနၾကေသာ္လည္း ထိုလက္ေခ်ာင္းမ်ားျဖင့္ပင္ ေလာကတစ္ခုလံုးကို ငါဆုပ္တြယ္ႏိုင္ပါ၏။

ေလာက၏ အလွအပ အလံုးစံုသည္ ငါ့စုတ္တံ၊ ငါ့ေဆးစပ္အင္တံု၊ ငါ့ ပန္းခ်ီကားခ်ပ္၌ ဦးညြပ္ပ်ပ္၀ပ္ေနၾကရ၏။ အို ... ခ်စ္သူ .... သို႔ပါေသာ္လည္း

သင္၏ႏႈတ္ခမ္းတစ္လႊာမွ၊ သင္၏မ်က္ေတာင္တစ္ေကာ့မွ၊ သင္၏ ဆံတစ္ပင္မွ၊ သင္၏ ရင္၀တ္တန္ဆာတစ္ခ်ည္မွ်င္မွ၊ သင္၏လက္ေခ်ာင္းတစ္ေခ်ာင္းမွ၊ သင္၏နဖူးျပင္တစ္စမွ၊ ေသးငယ္ေသာ အလွအပတစ္ခုခုကိုေသာ္မွပင္၊ ငါ့ပန္းခ်ီကားခ်ပ္ေပၚ၌ ေရးျခယ္ရန္ ငါမတတ္ႏိုင္ပါတကား။

ေရာင္ငါးခုရွိေသာ မဟာဂႏၶဗၺ အမ်ိဳးအႏြယ္လည္းျဖစ္ေပေသာ၊ ေလာက၏ ဂီတမွဴးလည္းျဖစ္ေပေသာ ပဥၥသီခနတ္သားေသာ္မွပင္ သံုးဂါ၀ုတ္ ပမာဏရွိေသာ ဥသွ်စ္မွည့္ အဆင္းကိုေဆာင္ေသာ ေဗဠဳ၀ပဏၰဳ နတ္ေစာင္းျဖင့္ ခ်စ္သူ သူရိယ၀စၦသာေဒ၀ီ၏ အလွကို ဖြဲ႔ဆိုတီးခတ္ခဲ့ေပ၏။ တစ္ဆယ့္ငါးပုဒ္ေသာ ဂါထာတို႔ျဖင့္ သူ၏ ခ်စ္ေမတၱာကို သီက်ဴးဖြင့္ဟႏိုင္ခဲ့ေပ၏။ ေအာ္ ... ငါမူကား ပဥၥသီခနတ္သားကဲ့သို႔ မဟုတ္ႏိုင္ပါတကား။

သင့္အလွ၌ နစ္ေျမာစီး၀င္ခဲ့ရေသာ ငါ့သည္းပြတ္ႏွလံုးတို႔သည္ မဟာသမုဒၵရာမွ လႈိင္းတံပိုးကဲ့သို႔ ဆူေ၀ျမင့္ေမာက္ခဲ့ရသည္ျဖစ္၍ ငါ၏ခ်စ္ေမတၱာတို႔ကို ပဥၥသီခကဲ့သို႔ပင္ ႏႈတ္မွထုတ္ေဖာ္မသီက်ဴးႏိုင္ေတာ့ပါ။ ပဥၥသီခ၏ ေဗဠဳ၀ပဏၰဳမွ ေစာင္းသံသည္ ေလးလတိုင္အသံမစဲဟု အဆိုရွိ၏။ ငါသာေစာင္းသမားျဖစ္ခဲ့မူ သင့္အလွကိုဖြဲ႔ဆိုတီးခတ္ႏိုင္ခြင့္ ရခဲ့မူ ငါ့ေစာင္းသံသည္ ေလးလ ေလးႏွစ္ ေလးအသေခၤ် အေနႏၱ အသံမစဲသည္ ျဖစ္ေကာင္း၏။

ခ်စ္သူ ....
သင့္အား စတင္ေတြ႔ျမင္ရေသာ အခ်ိန္မွစ၍... ငါ့မ်က္လံုးအစံုသည္ သင့္ရုပ္သြင္မွတစ္ပါး အျခားေသာအရာတို႔၌ ကန္းကြယ္ခဲ့ျပီ .... ငါ့နားတို႔သည္ သင့္အသံမွတစ္ပါး အျခားေသာ အရာတို႔၌ ဆြံ႔အခဲ့ျပီ ....ကမၻာေလာကအား ဖန္ဆင္းႏိုင္ေသာ ငါ့လက္ေခ်ာင္းမ်ားအတြင္းမွ ပံုေရးစုတ္တံသည္ သင့္မ်က္ႏွာမွတစ္ပါး အျခားေသာအရာတို႔၌ ေရးဆြဲျခယ္သရန္ ျငင္းဆန္ခဲ့ၾကျပီ။

သို႔ေသာ္သင့္အလွ၏ ေသးငယ္ေသာ အစိတ္အပိုင္းတစခုခုကိုေသာ္မွ ငါေရးဆြဲျခယ္သျခင္းငွာ မတတ္ႏိုင္ပါတကား .....။



ပါဒဧကရီ [ပ႗ိေလာမခ်စ္ေမတၱာ]

ခ်စ္သူ...
ငါ၏ညွိဳ႔ၾကိဳးမွ လႊတ္အပ္ေသာ ျမားသည္ ေလကိုေဖာက္ခြဲလ်က္ တူရူအရပ္သို႔ တည့္တည့္မတ္မတ္ပ်ံသန္း၏။ ျမား၏ ခႊ်န္ျမေသာ အသြား၌ ျပင္းထန္ေသာ အဆိပ္ရည္တို႔ လိမ္းကပ္လ်က္ ေကာ့ပ်ံေသာအျမီးဖ်ား၌ နုညက္ေသာ ငွက္ခါးေမြးတို႔ စီသြယ္လွ်က္....

ပိတုန္းေတာင္ပံခတ္သံသို႔ေသာအသံကို စြဲျမည္ေစလ်က္ ေလကို ေဖာက္ခြဲပ်ံသန္းေသာျမားသည္ ခ်စ္သူ၏ အသည္းႏွလံုး၌ တည့္မတ္စြာ စူးနစ္စိုက္၀င္ျပီ။ သို႔တေစ။ ျမားသြားမွ ျပန္ထန္ေသာ အဆိပ္ရည္တို႔သည္ ခ်စ္သူအား စိုးစဥ္းမွ် မထိခိုက္ပါ။ ျမားသြားသည္ သင္၏ အသည္းႏွလံုး၌ စူးနစ္စိုက္၀င္သည္ ဆိုျခင္းကိုေသာ္မွ ခ်စ္သူသိအံ့မထင္ပါတကား။

အိုခ်စ္သူ ... သင့္အား အဆိပ္ရည္တို႔ပ်ံ႔နွံေစခ်င္၏။ ဦးထိပ္ဆံဖ်ားမွသည္ ေျခဆံုးထိပ္ဖ်ားထိ အဆိပ္ရည္တို႔ ကူးစက္ျဖန္႔က်က္ေစခ်င္၏။ ငါ့ျမားတံေၾကာင့္ သင္၌ ျပင္းထန္စြာ တုန္လႈပ္ေျခာက္ခ်ားျခင္း ျဖစ္သည္ကို ငါအလိုရွိ၏။

သို႔ေသာ္ .... သင္ကား၊ ငါ၏ျမားတံကို ပီဘိ လ်စ္လ်ဴရွဳႏိုင္အားေပ၏။ ငါ၏ျမားတံသည္ သင့္အား စဥ္းငယ္မွ်ပင္ မတုန္လႈပ္ေစျပီေလာ၊ သင္ကား မတုန္လႈပ္၊ တုန္လႈပ္ရသူကား ငါကိုယ္တိုင္ပင္ျဖစ္ေခ်ျပီ။

ငါ၏ အသည္းႏွလံုးကို ထုခြဲျဖတ္ေတာက္၍ ျပဳလုပ္စီမံထားအပ္ေသာ ေလးကိုင္း ေလးညွိဳ႔၊ ျမားတံ၊ အဆိပ္ရည္တို႔သည္ သင့္အား မထိခိုက္ဟု သိရေသာအခိုက္၌ ငါသည္ပင္ တုန္လႈပ္ခဲ့ရေခ်ျပီ။

အို... ခ်စ္သူ ... ေနာက္ထပ္ျမားတစ္စင္းကို ငါထပ္မံျပင္ဆင္အံ့ .....



ခ်စ္ေသာပါဒဧကရီ [အႏုပ႗ိေလာမခ်စ္ေမတၱာ]

ခ်စ္သူ....
သင့္ကိုမွ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးမိေလသည့္ ငါ့၏ ႏွလံုးသည္းပြတ္တို႔ကို ငါကိုယ္တိုင္ပင္ ျပန္လည္တုန္လႈပ္မိပါျပီ။ ဤႏွလံုးသည္းပြတ္တို႔ကို ငါ့ရင္တြင္း၌ ထားသိုရန္ ငါေၾကာက္ရြံ႔မိပါျပီ။ ဤသို႔ေသာ ႏွလံုးကို ငါ့ရင္တြင္း၌ ငါမထားသိုရဲေတာ့ပါ။

သို႔အတြက္ .... ငါ၏ အသည္းႏွလံုးအားထုတ္ယူလ်က္ စၾကာ၀႒ာ တံတိုင္းသို႔ ငါကိုယ္တိုင္ပစ္လႊတ္ေဖာက္ခြဲလိုက္၏။ တစ္ခဲနက္ေသာအသံျဖင့္ ငါ့အသည္းႏွလံုးသည္ အစိတ္အမႊာ အပိုင္းအစ ေၾကျပန္႔စင္ျပီ။

သို႔ေသာ္.... အစိတ္စိတ္အမႊာမႊာေသာ အသည္းႏွလံုး၏ အပိုင္းအစတို႔သည္ တစ္မုဟုတ္ခ်င္းပင္ တစုတေ၀း ျပန္လည္ေပါင္းဆံု၍ တစ္ခုေသာေနရာသို႔ သက္ေရာက္ကိန္း၀ပ္ေနၾကသည္။

အို.. အသည္းႏွလံုး အဘယ္ေနရာသို႔ ကိန္း၀ပ္ေလသနည္း။ ခ်စ္သူ .... ယင္းေနရာကား သင္၏ ေျခဖမိုးအစံု ေရွ႔ေမွာက္တြင္ ျဖစ္ျပန္ေခ်သည္တကား ....။

No comments: