Friday, December 5, 2008

ေစာေစာထ...လမ္းေလွ်ာက္ၾက

ဒီမနက္ မရည္ရြယ္ပဲ အေစာၾကီးကို အိပ္ယာက ႏိုးလာခဲ့ရတယ္။ မိန္းမက ဒီမနက္ World AIDS Day အထိမ္းအမွတ္ ကန္ေတာ္ၾကီးတစ္ပတ္လမ္းေလွ်ာက္ျပိဳင္ပြဲတဲ့ ... အဲဒါကို သြားဖို႔ မနက္ေလးနာရီခြဲေလာက္ ကတည္းက ႏႈိုးစက္ေပးျပီးထေလရဲ႕။ ႏႈိးစက္က ေတာ္ၾကာၾကာျမည္ေနျပီး ကြ်န္ေတာ္ေရာ ေယာက္ခမပါ ႏိုးလာၾကတဲ့အထိ သူကမထေသးဘူး။ အလုပ္တူတူလုပ္တဲ့ သူ႔အမတစ္ေယာက္လဲ အဲဒီလမ္းေလွ်ာက္ပြဲအတြက္ ညကတည္းက လာအိပ္တယ္ေလ။ စေလွ်ာက္မဲ့ေနရာက UNDP ရံုးေတြေနရာဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔အိမ္နဲ႔ နီးတာကိုး။ UN, NGO အသိုင္းအ၀ိုင္းက လုပ္တဲ့ပြဲေပါ့။

သူတို႔နွစ္ေယာက္ ဆူညံဆူညံနဲ႔ ၀တ္စားျပင္ဆင္ျပီး ငါးနာရီ ဆယ္ငါးေလာက္မွာ ထြက္သြားၾကျပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ျပန္အိပ္လို႔မရေတာ့ဘူး။ သူတို႔ေတြကန္ေတာ္ၾကီးလမ္းပတ္ေလွ်ာက္တာနဲ႔ AIDS ေ၀ဒနာရွင္ေတြနဲ႔ ဘယ္လိုပတ္သက္တယ္ေတာ့ စိတ္ကူးၾကည့္လို႔မရဘူးျဖစ္ေနတယ္။

သားေလးက ႏိုးေတာ့မလိုလူးလြန္႔ေနတာနဲ႔ ႏို႔တစ္ဗူးေဖ်ာ္ျပီး တိုက္လိုက္ေသးတယ္။ ကိုယ္ေတာ္က အိပ္ယာမႏိုးပဲတေစာင္းေလးအိပ္ရင္း ႏို႔ဗူးကို သံုးပံုႏွစ္ပံုေလာက္စို႔လိုက္တယ္။

ျပီးေတာ့ ေကာ္ဖီေလးတစ္ခြက္ေဖ်ာ္ေသာက္ရင္း ျမိဳ႕ထဲ ဆိပ္ကမ္းသာလမ္းထဲက ေဒၚညိဳမုန္႔ဟင္းခါးေလး သြားစားခ်င္စိတ္ေတြေပၚလာတာနဲ႔ အိမ္ကထြက္လာခဲ့တယ္။ လမ္းထိပ္ေရာက္ေတာ့ ကန္ေတာ္ၾကီးကို ပတ္ျပီး လမ္းေလွ်ာက္ေနၾက ေျပးေနၾကတဲ့လူေတြအမ်ားၾကီးပဲ။ ဒါနဲ႔ကိုယ္လဲလမ္းေလွ်ာက္ခ်င္စိတ္ေပၚလာတာနဲ႔ ကန္ေတာ္ၾကီးထဲ၀င္ျပီး ေရေပၚသစ္သားလမ္းေလးဆံုးတဲ့အထိ ခပ္သြက္သြက္ေလွ်ာက္လိုက္တယ္။ အား.... ေအးစိမ့္စိမ့္အေျခအေနေလးမွာ ေလေကာင္းေလသန္႔ရွဴျပီး ေလွ်ာက္ရတာေကာင္းလိုက္တာ။

သစ္သားတံတားအဆံုးအေပါက္ကထြက္ျပီး သိမ္ျဖဴတင္းနစ္ကြင္းနားအထိေလွ်ာက္ .... လာတဲ့ဘတ္စ္ကား တက္စီးျပီး ျမိဳ႔ထဲကို ထြက္လာတယ္။ ေဒၚညိဳဆိုင္မွာ မုန္႔ဟင္းခါးကို ဘဲဥ၊ ငါးဖယ္၊ မန္းေၾကာ္ထဲ့ျပီး တစ္ပြဲစားတယ္။ ေနာက္ျပီး ဟင္းရည္နဲ႔ မန္းေၾကာ္တစ္ခုထပ္စားျဖစ္တယ္။ အိုး ...တယ္ေကာင္းပါလား ... လာမစား ျဖစ္တာေတာင္ၾကာေပါ့။ ျပီးေတာ့ အိမ္ျပန္ဖို႔ ျမိဳ႕ေတာ္ခန္းမဖက္ ေလွ်ာက္ လာရင္း လက္ေရြးစဥ္မွာ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ ထပ္ေသာက္လုိက္ေသး။

လႈပ္လႈပ္ရွားရွားလုပ္လိုက္လို႔လားမသိ လူက ေပါ့ပါးေနသလိုပဲ။ ေနာက္ရက္ေတြလဲ ေစာေစာေလးထျပီး လမ္းေလွ်ာက္ႏိုင္ေအာင္ ၀ိရိယေလးထားၾကည့္ပါဦးမယ္။ အအိပ္ကလည္း မက္သကိုး ......


3 comments:

sin dan lar said...

ဟယ္.. မုန္႕ဟင္းခါးတဲ့..

မီယာ said...

အဲ့ဒီလုိ ကုိယ္စိတ္သြားတုိင္းကုိယ္ပါႏိုင္တာ မဂၤလာတစ္ပါးပါ ထြန္းခိုင္ေရ။ Life is beautiful!

ေဗဒါရီ said...

ေဒၚညိဳ မုန္႔ဟင္းခါးကို လြမ္းတယ္။ း(