Tuesday, February 12, 2008

ထမနဲပြဲေတာ္မွ

တပို႔တြဲ၊ ကြ်ဲပင္လွ်င္ ခ်ိဳဖ်ားက ေအးသတတ္။

ဤသို႔ စာဆိုရွိသည္။ ေဆာင္းေႏွာင္းျဖစ္၍ အစြမ္းကုန္ ေဆာင္းလက္စြမ္း ျပေလေရာ့သလားမသိ။ ခိုက္ခိုက္တုန္ေအာင္ ေအးလွ၏။ ျမတ္စြာဘုရားသခင္ပင္လွ်င္ ေျခဖ်ားလက္ဖ်ား မီးကင္ေတာ္မူရသည္ဟု ဆိုၾက၏။ ဟုတ္ေပမည္။ အလြန္ေအးျမလွေပသည္။

ႏွင္းေ၀ေ၀တြင္ ထမနဲပြဲသည္ ေပ်ာ္ဖြယ္ေကာင္းလွ၏။ ဒယ္ၾကီးမ်ားျဖင့္ ဆီႏိုင္ႏိုင္၊ ႏွမ္းႏိုင္ႏိုင္ အုန္းဆံႏိုင္ႏိုင္ ထမနဲထိုးၾက၏။ ေကာက္ညွင္းဆန္တို႔ကလည္း ေစးလွသႏွင့္။ ေက်းလက္ရြာသားတို႔ စုေပါင္းညီညာေသာ သေဘာကို သရုပ္ေဆာင္၏။

ထမနဲကို ႏွင့္ေငြ႔ေ၀ခ်ိန္တြင္ပင္ ဘုရားအား လွဴ၏။ ရြာဦးေက်ာင္းသို႔ေရာက္ေအာင္ပို႔၏။ တစ္အိမ္တက္ဆင္း ထမနဲေ၀ငွ ကမ္းလွမ္း၏။ တပို႔တြဲလ နံနက္ေစာေစာတြင္ ေစတနာ ေမႊးၾကိဳင္လ်က္ရွိသည္ကို ခံစားႏိုင္ေလာက္ေပ၏။ အမ်ားႏွင့္ ၀ိုင္းၾက၀န္းၾကေသာ သေဘာသည္ ျမန္မာ့သေဘာ ျဖစ္ေပသည္။

ထမနဲကို အဘိုးအို အဘြားအိုမ်ားပင္လွ်င္ တျမံဳ႔ျမံဳ႔စားႏိုင္၏။ ငါတို႔ႏိုင္ငံ၏ ေစတနာ ဂုဏ္သိကၡာကို ထမနဲစားရင္း ဆင္ျခင္ႏိုင္သည္။ ထမနဲသည္ တရားမေဟာ။ သို႔ေသာ္ ညီညြတ္မႈ၊ ခ်စ္ၾကည္မႈ၊ အက်ိဳးေဆာင္မႈတို႔၏ လက္ေတြ႔ေကာင္းက်ိဳးကို ျပေနဘိသကဲ့သို႔ ရွိ၏။ အာဂ ထမနဲေပ။

ပိေတာက္မွ သရဖီသို႔ (တင္မိုး)


No comments: