Saturday, September 6, 2008

ယင္းမာပန္းကေလး၏အခ်စ္

လမ္းကေလးေပၚ၌ ယင္းမာပြင့္ကေလးမ်ား ေၾကြလ်က္ရွိ၏။ မိုးစဲလွ်င္ ယင္းမာနံ႔ တပ်ံံ.ပ်ံ. သင္းၾကလိမ့္မည္။ ပန္လိုသူ ရွိသည္ျဖစ္ေစ၊ ပန္လိုသူ မရွိသည္ျဖစ္ေစ၊ ယင္းမာပန္းကေလးတို႔သည္ သူတို႔၏ ရနံ႔ကို စြန္႔ၾကမည္ မဟုတ္။

ပန္းကေလးတို႔သည္ ရာသီအလွည့္က် ပြင့္ၾကရန္ မိမိတို႔ တာ၀န္ မလစ္ဟင္း၊ ကိုယ္၏ အစြမ္းအစ မွန္သမွ်တို႔ကို ထုတ္၍ အလွည့္ကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ၾကရွာသည္။ မိမိတို႔ အခါတြင္ ျမိဳင္ျမိဳင္ ပြင့္လိုက္ၾက၏။ ေနာက္ရာသီတြင္ ပြင့္ၾကမည့္ ပန္းအတြက္ ေၾကြေပးလိုက္ၾက၏။ ငါသာလွ်င္ မင္းမူမည္ဟု စိုးစဥ္းမွ် မေတြး။ စိုးစဥ္းမွ်မတြက္။ သူတစ္ပါး၏ အစြမ္းဂုဏ္ကို ျပန္ရန္ ေနရာေပးၾကေလ၏။

မိုးစဲခ်ိန္တြင္ လူတို႔သည္ ပန္းမ်ားကို ေကာက္၍ နမ္းသူလည္း နမ္းၾက၏။ အမွတ္တမဲ့ နင္းေခ်သြားၾကသူတို႔လည္း အပံုပင္။ သို႔ရာတြင္ သူတို႔၌ နာၾကည္းစိတ္၊ ေလာကကို မလိုစိတ္၊ နွာေခါင္းရွံဳ.လိုစိတ္ မရွိ။ ေအးေဆးစြာပင္ ခြင့္လႊတ္ ၾကည္ျဖဴ ႏိုင္ၾက၏။

ယင္းမာပန္းကေလးတို႔သည္ ဤေလာကထံမွ တစ္စံုတစ္ခု ရယူလိုျခင္း မရွိ။ သူတို႔သည္ သူတို႔ပိုင္ ရနံ႔မ်ားကို ေပးကမ္းရန္ အလို႔ငွာသာလွ်င္ ေရာက္လာၾက၏။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ မိခင္ သစ္ပင္ၾကီးသည္ သားသမီးငယ္မ်ားကို မည္သည့္အရာကိုမွ် မေတာင့္တရန္ သြန္သင္လိုက္ျပီး ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ေပတည္း။

ပိေတာက္မွ သရဖီသို႔ (တင္မိုး)


No comments: