Saturday, September 6, 2008

မိုးႏွင့္ေနတို႔၏ ပဋိပကၡ

မိုးလည္း ျဖိဳင္ျဖိဳင္ရြာ၏။ ေနလည္း က်က္က်က္ပူ၏။ မိုးသည္း၍ စဖိုသည္ ဆင္းရဲခဲ့ရ၏။ က်က္က်က္ပူေသာေနေၾကာင့္ ပုဇြန္ေသခဲ့၏။ ဆန္႔က်င္ဘက္ႏွစ္ခုသည္ တစ္ျပိဳင္နက္ ျဖစ္၏။ အံဖြယ္ရာသီေပ။

ဆန္႔က်င္ဘက္တို႔ေၾကာင့္ လူ႔ဘံုသည္ လႈပ္ရွား၏။ ေဆးေရာင္သည္ တစ္ေရာင္တည္း မရွိစေကာင္း။ အပူခ်ည္းသက္သက္၊ အေအးခ်ည္းသက္သက္ မရွိစေကာင္း။ တစ္ဖက္သတ္ တစ္ခုစြဲသာ ရွိအံ့။ လူ႔ဘံုသည္ တိတ္ဆိတ္ ေအးစက္သြားေပလိမ့္မည္။ အဘယ္မွာ တိတ္ဆိတ္သင့္အံ့နည္း။ လူသည္လည္း တိတ္ဆိတ္ျခင္းငွာ အဘယ္မွာ စြမ္းႏိုင္ပါအံ့နည္း။ အျမဲလႈပ္ရွားမည္သာ။

လႈပ္ရွားလွ်င္ ဆန္႔က်င္ဘက္တို႔၏ တိုက္ပြဲေၾကာင့္ ျဖစ္ရေပမည္။ အေမွာင္ကို ဆန္႔က်င္လိုက္၍သာ အလင္းေပၚခဲ့သည္။ ညကို ဆန္႔က်င္လိုက္၍သာ ေရာင္နီေပၚခဲ့သည္။ လူဗီဇသည္ ဆုတ္နစ္မႈကို ဆန္႔က်င္၏။ အေမွာင္ကို ဆန္႔က်င္၏။ မညီမွ်မႈကို ဆန္႔က်င္၏။ ဓမၼတာပင္။

သစ္ပင္ငယ္သည္ စိမ္းလန္းခဲ့ျပီ။ မႈိင္းညိဳ.ခဲ့ျပီ။ ဖြ႔ံြထြားစည္ပင္ခဲ့ျပီ။ မိုးေရကို အ၀ေသာက္ရေသာေၾကာင့္ဟု မိုးက ဂုဏ္ေဖာ္၏။ ေနျခည္ကို အ၀ေသာက္ရေသာေၾကာင့္ဟု ေနက ဟိတ္ထုတ္၏။

သစ္ပင္ငယ္သည္ မိုးႏွင့္ေနတို႔၏ ပဋိပကၡၾကားတြင္ ၾကီးမားထြားက်ိဳင္းခဲ့ေလသည္။

ပိေတာက္မွသရဖီသို႔ (တင္မိုး)

No comments: