Wednesday, January 14, 2009

Happy 2009???

အခု ၂၀၀၉ကေတာ့ ထူးျခားတဲ့ႏွစ္တစ္ႏွစ္ျဖစ္မွာပါ။ ကမၻာ့စီးပြားေရးပ်က္ကပ္ၾကီးက ကြ်န္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံကိုလည္း မသိမသာနဲ႔တေျဖးေျဖး ထိခိုက္လို႔လာပါျပီ။ Seminar ေတြမွာ ပညာရွင္မ်ားကေျပာသလို (၁) Export ေတြ ထိခိုက္မယ္။ (၂) Tourism လုပ္ငန္းေတြထိခိုက္မယ္။ (၃) ႏိုင္ငံရပ္ျခားမွာသြားေရာက္လုပ္ကိုင္ေနတဲ့ ကိုယ့္ႏိုင္ငံသား အလုပ္သမားေတြနဲ႔ သူတို႔ရဲ႔၀င္ေငြေတြ လႊဲေငြေတြထိခိုက္မယ္။ (၄) အခစားလုပ္တဲ့လုပ္ငန္းေတြ ဥပမာ အထည္ခ်ဳပ္လုပ္ငန္းေတြထိခိုက္မယ္။

ပထမဆံုး စထိတာကေတာ့ အိႏိၵယ၀ယ္တဲ့ဖက္က ပဲေစ်းေတြက်ေတာ့ ေလပါကားနဲ႔ ေရာင္း၀ယ္ေဖါက္ကား ေစ်းကစားခဲ့ၾကတဲ့ ပဲကုန္သည္မ်ားအေတာ္ကို အထိနာကုုန္ၾကတယ္။ ဆန္ေတြ၊ ငါး၊ ပုဇြန္ေတြ export ေစ်းက်တယ္။ ေတာင္သူေတြ စိုက္ပ်ိဳး ေမြးျမဴခဲ့ရတဲ့ဆီမွာ ကုန္က်တဲ့စရိတ္ေတာင္မကာမိတဲ့ ေစ်းအထိ က်သြားရင္ေတာ့ ေနာက္ႏွစ္ စိုက္ပ်ိဳးေမြးျမဴဖို႔အတြက္ အရင္းမရွိေတာ့လို႔ ဒုကၡေရာက္ႏိုင္ပါသတဲ့။

ခရီးသြားလုပ္ငန္းကို ၾကည့္ရင္လဲ အရင္ႏွစ္က ဘုန္းၾကီးအေရးအခင္း၊ ျပီးေတာ့ နည္းနည္းေလး တည္ျငိမ္မယ္ မရွိေသးဘူး နာဂစ္နဲ႔ၾကံဳျပန္ေရာ၊ အခုတစ္ခါ စီးပြားပ်က္ကပ္ .... ခရီးသြားလုပ္ငန္း ကုမၸဏီေတြ၊ ေလယာဥ္ လက္မွတ္ေအးဂ်င့္ေတြ၊ ေဟာ္တယ္ေတြ၊ ခရီးသြားကားေတြ စားေသာက္ဆိုင္ေတြ၊ ဧည့္လမ္းညႊန္ေတြ ... ေတာ္ေတာ္အလုပ္ပါးကုန္ၾကတယ္တဲ့။ ႏိုင္ငံျခားခရီးသည္ကလည္းအရမ္းကိုနည္းေနပါသတဲ့။ ေဗထိ..ဆိုရင္ ခရီးသြားလုပ္ငန္းကအရင္ထိတာပါပဲတဲ့။ ဒါေၾကာင့္ ေခ်ာင္းဆိုးႏွာခ်ီတာေတာင္ က်ယ္က်ယ္မလုပ္၀့ံဘူး ...ဧည့္သည္မလာမွာစိုးလို႔ ဆိုျပီး ေဟာ္တယ္ခရီးသြားလုပ္ငန္းရွင္အသင္းက အၾကီးအကဲက UMFCCIေဟာေျပာပြဲတုန္းက အရႊန္းေဖာက္ေျပာတာေလး သတိရမိေသးတယ္။

ကိုယ္ေတြ႔သေလာက္ေတာ့ အေျခခံစားကုန္ ဆန္၊ဆီကအစ ေစ်းေတြကသြားတယ္။ လူသံုးကုန္ပစၥည္း ေရာင္းတဲ့သူေတြလည္း အေရာင္းထိုင္းလို႔ ျငီးေနၾကတယ္။ ကြန္ပ်ဴတာပစၥည္းေတြ လွ်ပ္စစ္ပစၥည္းတို႔ ဇိမ္ခံပစၥည္းတို႔ဆိုရင္ေတာ့ ေစ်းက ေတာ္ေတာ့္ကို က်သြားတယ္။ ပရိုမိုးရွင္းေတြ Discount ေတြ အတင္းေပးျပီး ေရာင္းေနရတဲ့အေျခအေနပဲ။

ကိုယ္တို႔ အေပ်ာ့ထည္ ေရးေရာင္းတဲ့လုပ္ငန္းဆိုလဲ ႏွစ္လေလာက္ရွိျပီ။ သိသိသာသာကို အေရာင္းက်သြားတယ္။ ဒီၾကားထဲ မီးေတြကလည္း အလွည့္က် ျပန္ပ်က္ေနျပီဆိုေတာ့ မီးစက္အတြက္ ဆီဖိုးကလည္း ပိုကုန္ေသးတယ္။ ေတာ္ေသးတာက ဆီေစ်းကအရမ္းၾကီးမတက္ေသးတာပဲ။ Strategy ေတြေျပာင္းရတာေပါ့။ ဂ်ပန္နည္း စဥ္းစားရ တာေပါ့။ TQM ထဲကလိုေပါ့ ေရေလွ်ာ့သြားလို႔ ေက်ာက္ေဆာင္ေတြေပၚလာမွ ကိုယ့္အဖြဲ႔အစည္းကို Efficient ျဖစ္ေအာင္ Effective ျဖစ္ေအာင္ ဘယ္လိုလုပ္မယ္၊ Waste ေတြကို ရွာျပီးဘယ္လိုေလွ်ာ့မယ္ ဆိုတာမ်ိဳးေတြ စဥ္းစားလာရျပီ။ သူေဌးေစ်းေရာင္းဆိုတာမ်ိဳး လုပ္လို႔မရေတာ့ဘူး။

အရင္ကလုိ ဒီ Software တစ္ခုကို ငါးသိန္းရမွေရာင္းႏိုင္မယ္ဆိုတဲ့ attitude မ်ိဳးကေန သံုးသိန္းပဲေပးႏိုင္ေတာ့တဲ့ Customer ကို ကိုလည္း မရွံဳးေအာင္ ဘယ္လိုေရာင္းရမလဲ၊ ျမန္ျမန္ျပီးေအာင္ Quality လည္းမက်ေအာင္ စရိတ္စက လည္း ကုန္သင့္တာထက္ပိုမကုန္ေအာင္ ဆိုတာမ်ိဳးေတြကို ေခါင္းပူေလာက္ေအာင္ကို စဥ္းစားေနရျပီ။

၀ါသနာပါလို႔ တန္ဖိုးထားျပီး ငတ္တစ္လွည့္ ျပတ္တစ္လွည့္ လုပ္လာခဲ့တာ ဆယ္ႏွစ္ေတာင္ေက်ာ္ေပါ့။ ဒီစီးပြားပ်က္ကပ္ဆိုတာၾကီေၾကာင့္ေတာ့ ကိုယ္တို႔အဖြဲ႔အစည္းေလးကို အပ်က္မခံႏိုင္ပါဘူး။ အေၾကာက္လြန္ ေနတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ နာဂစ္တုန္းကလို သတိထားျပင္ဆင္ခ်ိန္ရခဲ့ရက္နဲ႔ ေပါ့ဆျပီး အေလးမထား မိတာမ်ိဳး ေနာက္တစ္ေခါက္ထပ္မျဖစ္ခ်င္တာပါ။