Wednesday, January 7, 2009

Lucky Strike နဲ႔ တစ္ခါက ေၾကာ္ျငာစာေရးေလးဘ၀



မေန႔က ျမိဳ႕ထဲေရာက္ရင္းနဲ႔ Lucky Strike စီးကရက္တစ္ဗူး ၀ယ္ေသာက္ျဖစ္တယ္။ ေဆးလိပ္စေသာက္ခါစက Lucky ကိုပဲ စေသာက္ျဖစ္တာ။ ျပီးေတာ့ တစ္ခါကလုပ္ခဲ့ဖူးတဲ့ ေၾကာ္ျငာ စာေရးေလးဘ၀ကိုလဲ သတိတရ ျဖစ္သြားလို႔ပါ။ ေက်ာင္းျပီးခါစအခ်ိန္မွာ အိမ္ရဲ႕စီးပြားေရးအခ်ိန္အေနေၾကာင့္ ကိုယ္၀ါသနာပါရာလုပ္ေနတဲ့ ကြန္ပ်ဴတာသင္တန္း စာသင္တဲ့အလုပ္ေလးကို စြန္႔ခြါလို႔ Bates Advertising ဆိုတဲ့ ေၾကာ္ျငာေအဂ်င္စီတစ္ခုမွာ အလုပ္ ၀င္လုပ္ ျဖစ္တယ္။ အေဖ့ရဲ႕ အဆက္အသြယ္နဲ႔ပဲဆိုပါစို႔။

Job Title က Account Executive ပါ။ စာရင္းကိုင္ပညာ Accounting မဟုတ္ပါဘူး။ သူတို႔က Client တစ္ေယာက္ကို Account တစ္ခုလို႔ သတ္မွတ္ ထားေတာ့ Client တစ္ေယာက္ အတြက္ ေတာက္တိုမယ္ရ စာေရးေလးေပါ့။ ကိုယ့္အထက္မွာ Account Manager ရွိပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက ကိုယ့္ရဲ႕ Account Manager က ကိုေမာင္ေမာင္ဦးပါ။ အင္မတန္ကို သေဘာေကာင္းျပီး ကိုယ့္လက္ေအာက္ငယ္သားကိုလဲ အလြန္ေဖးမတတ္တဲ့ ပုဂၢိဳလ ္တစ္ေယာက္ေပါ့။ ရင္းႏွီးသူမ်ားက ကိုဘဲလို႔ ခ်စ္စႏိုးေခၚၾကတယ္။
ကိုယ္ကိုင္ရတဲ့ Accountက BAT လို႔ေခၚတဲ့ British American Tobaccoပါ။ 555, Bensen, Lucky Strike တို႔ရဲ႔ ျပည္တြင္းေၾကာ္ျငာလႈပ္ရွားမႈမ်ားကို ေဆာင္ရြက္ေပးရတာေပါ့။ ကိုယ့္အတြက္ ႏိုင္ငံတကာ အဆင့္အတန္းရွိတဲ့ အဖြဲ႔အစည္းတစ္ခုမွာ လုပ္ခဲ့ဖူးတဲ့ အင္မတန္မွလဲ အေတြ႔အၾကံဳေတြရခဲ့တဲ့ ကာလေတြေပါ့။

Lucky Strike ဆိုင္ကယ္ၾကီးေတြကို ကြန္တိန္နာကားေပၚတင္လို႔ ပဲခူး၊ ျပည္၊ မႏၱေလး၊ ေတာင္ၾကီးစတဲ့ ျမိဳ႔ေတြမွာ Road Show ေတြလုပ္တယ္။ ဆိုင္ကယ္ၾကီးေတြက အေရွ႔မွာ projector screen ထားျပီး Amusement Park က ဂိမ္းကစားသလို တက္ေမာင္းလို႔ရတယ္။ လက္ကိုင္ေကြ႔တာတို႔၊ လီဗာ၊ ဂီယာတို႔ကိုသံုးျပီး ေမာင္း ကစားလို႔ရတယ္။ ယာဥ္စည္းကမ္း၊ လမ္းစည္းကမ္း၊ Road Safety ကို အေၾကာင္းျပလို႔ ေဆးလိပ္ေၾကာ္ျငာတာေပါ့။


သၾကၤန္ဆိုရင္လဲ ဒီစီးကရက္ Brand ေတြနဲ႔ မ႑ပ္ေတြေဆာက္တယ္။ ရန္ကုန္ေရာ မႏၱေလးေရာေပါ့။ အဲဒီလိုအခ်ိန္ဆိုရင္ ကိုဘဲက မန္းေလးတက္သြားျပီး ကြ်န္ေတာ္က ရန္ကုန္ကို တာ၀န္ယူရတယ္။ Benson ေဆးလိပ္ၾကေတာ့ Golden Tone ဆိုျပီး Stage Show ေတြလုပ္တယ္။ ရန္ကုန္ျမိဳ႔ထဲက Night Club ေတြမွာလဲ Promotion ပြဲေတြလုပ္ေပးရတယ္။ ဥပမာ 555 Nite ဆိုတာမ်ိဳးေတြေပါ့။ အဲဒီအခ်ိန္ေတြက တစ္ပတ္ကို Night Club သံုးေလးခုေလာက္ အျမဲသြားရတယ္။ ည တစ္နာရီ တစ္နာရီခြဲမွ ျပန္ရေလ့ရွိတယ္။

လခအားျဖင့္ အဲဒီတုန္းက တစ္လကို FEC100 ေပါ့။ လခရျပီး ျပန္ေရာင္းရင္ တစ္ေသာင္းေက်ာ္ေက်ာ္ေလးပဲ ရေသးတဲ့ေခတ္ေပါ့။ တစ္လကို Lucky တစ္ေတာင့္ဆိုတာမ်ိဳးလဲရတယ္။ လခထုတ္ျပီးရင္ အတူလုပ္ၾကတဲ့ ကိုကုလားမူးရယ္ ကြ်န္ေတာ္ရယ္ ဆိုင္သြားျပီး Red Label ေလာက္ေထာင္ၾကတာေပါ့။ သူက J&B အရက္ Account ကို ကိုင္ရသူေပါ့။ Burmese Networker ကိုေက်ာ္ေက်ာ္ခိုင္ရဲ႔ ၀မ္းကြဲအကိုုလဲေတာ္တယ္။

အဲဒီအခ်ိန္ေလာက္တုန္းက ေငြတစ္ေသာင္းေက်ာ္ဆိုတာ ေတာ္ေတာ္သံုးရသလိုပဲ။ အိမ္ကိုလဲ လိုေလေသးမရွိ ေထာက္ပံ့ႏိုင္ခဲ့တာေပါ့။ တစ္ႏွစ္ေလာက္လုပ္ျပီးတဲ့အခ်ိန္မွာ Computer Master ဆက္တက္ဖို႔လဲျဖစ္လာ အေဖ ကလည္း ႏိုင္ငံျခားအဖြဲ႔အစည္းတစ္ခုမွာ Consultant ဆိုျပီး သံုးရာေလးရာေလာက္ရလာေတာ့ အဲဒီအလုပ္ကထြက္ခဲ့တာ။ James Bond ကားေတြျပျပီး ေမးခြန္းေလးေတြေမးလို႔ 555 ဗူးခြံေပၚမွာ ေရးျပီး ျပန္ေျဖၾကရတဲ့ project က ကြ်န္ေတာ္ေနာက္ဆံုး ကိုင္ေပးခဲ့တာပဲ။

အလုပ္ကထြက္လာခဲ့ေပမဲ့ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာအထိ လမ္းသြားရင္း ကိုယ့္Brand ရဲ႔ Bill Board ေတြ မီးမလင္းတာမ်ိဳးေတြ႔ရင္ ပ်က္စီးေနတာေတြ႔ရင္ Magazine ေတြထဲက ေၾကာ္ျငာေတြမွာ Brand အေရာင္မမွန္တာ မွားယြင္းေနတာမ်ိဳးေတြ ေတြ႔ရင္ ငါ့အလုပ္ပဲဆိုတာမ်ိဳးေတြးမိေနတုန္း။ အလုပ္သံေယာဇဥ္လို႔ပဲ ေခၚရမွာေပါ့။

2 comments:

စုစု said...

Nice memories... I met you there.

little moon said...

yes Aunty Su, Long time no see :)

I remember the PanSoeDan Office with big pile of 555 empty packs with James Bond movie answers on them ....