Wednesday, October 8, 2008

မိတ္ေဆြ

တိမ္ျဖဴတို႔သည္ ေကာင္းကင္တြင္ ရြက္တိုက္လ်က္ မိုးသံေလသံ စဲခဲ့ျပီ။ မိုးရိပ္ ေလရိပ္ စင္ခဲ့ျပီ။ ေျခခင္းလက္ခင္း သာခဲ့ျပီ။ ငွက္ေလးတို႔သည္ လဟာျပင္တြင္ ျမဴးတူးစြာ လႈပ္ခတ္၏။ စိတ္လိုလက္ရ ေတးသီခ်င္းမ်ား ဆို၏။ ငွက္ကေလးတို႔သည္ ဗိသုကာ အလုပ္မွ ခြင့္ရက္ရွည္ယူခဲ့ျပီးလွ်င္ နားနားေနေန ပတ္၀န္းက်င္ကို ၾကည့္၏။ ကိုယ္ေညာင္း လက္ဆန္႔ ပ်ံသန္း၏။

ရပ္တိုင္းရြာတိုင္း၌ ဆိုင္းတျခိမ့္ျခိမ့္၊ အျငိမ့္ပြဲ ဇာတ္ပြဲ ရုပ္ေသးပြဲတို႔တြင္လည္း လူတိုးမေပါက္ ၀က္၀က္ကြဲ စည္ကား၏။ ပြဲလမ္းသဘင္တို႔ျဖင့္ စိုျပည္လွေပ၏။ ရယ္သံ ေမာသံတို႔သည္ ႏိုင္ငံတစ္ခုလံုးအား ဖံုးလႊမ္းလ်က္ရွိ၏။ စိတ္ႏွလံုး၌ တည္းအပ္ေသာ ေႏွာင္ၾကိဳးတို႔သည္ ေျပခဲ့ေလျပီ။

ေလေျပသည္ မိုးဒဏ္ေၾကာင့္ ျငိမ္သက္ ၀ပ္စင္းေနၾကရကုန္ေသာ သစ္ပင္တို႔အား သတင္းေပး၏။ လႈံ႕ေဆာ္၏။ ထို႔ေၾကာင့္ သစ္ပင္တို႔သည္ ဦးေခါင္း ေျခလက္တို႔ကို ေ၀ွ႔ယမ္း၍ ႏႈတ္ဆက္စကားဆိုၾကကုန္၏။ မိုးရာသီကို ေနာင္ႏွစ္မွ ဆံုၾကဦးစို႔ဟု ႏႈတ္ဆက္ၾကဟန္ သစ္ကိုင္းမ်ား ယိမ္းၾက၏။ ေက်းဇူးစကား ေျပာၾကားၾကျပီ။

သည္တေကြ႔တြင္ မိုးႏွင့္ ေတြ႔ခဲ့ျပီ။ သည္ယေန႔တြင္ မိုးႏွင့္ လမ္းခြဲေတာ့မည္။ ေခတၱ လမ္းၾကံဳတုန္း မိတ္ေဆြ ျဖစ္လိုက္ရျခင္း ျဖစ္သည္။

မိတ္ေဆြျဖစ္ျပီးေနာက္ အဘယ္မွာ ေမ့ႏိုင္ေတာ့အံ့။

ပိေတာက္မွ သရဖီသို႔ (တင္မိုး)

No comments: