Wednesday, October 8, 2008

အလွည့္

မိုးကုန္ျပီ။ မိုးေကာင္းကင္သည္ သူ႔မ်က္ႏွာတြင္ ေပက်ံေနေသာ တိမ္စတိမ္နမ်ားကို သန္႔ခဲ့ျပီ။ ေကာင္းကင္သည္ ျပာလဲ့လဲ့။

ေနသည္ ရဲရဲေပၚခဲ့သည္။ ယခင္က မိုးတိမ္မ်ားကို ဦးစားေပးခဲ့ရသည္။ ၀င္းပပ ေရာင္ျခည္တို႔ကို ခဏ ရုပ္သိမ္းခဲ့ရသည္။ အားရွိေသာ ေနမင္း၏ မ်က္ႏွာသည္ တိမ္တို႔၏ ေနာက္တြင္ ပုန္းေနခဲ့သည္။ သူ႔အခါမွာ သူစိုးမိုးပါေစ။ မိုးအခါမွာ မိုးရြာခ်င္ေပမည္။

'အလည့္' သို႔မဟုတ္ 'အခါ' သည္ ရွိစေကာင္း၏။ အရာရာတိုင္း၏ တန္ဖိုးသည္အလွည့္ကို မွီ၍ သို႔မဟုတ္ 'အခါ' ကိုမွီ၍ တည္တတ္ေပ၏။ ယင္းသို႔ အခါသင့္ အလွည့္ၾကံဳလွ်င္ သူတို႔၌ အစြမ္းဟူသည္ ရွိၾကေပသည္ပင္။

ေနမင္းသည္ သူသာလွ်င္ အားၾကီးသူဟု မေအာက္ေမ့။ သူ႔အလွည့္သာလွ်င္ ထာ၀စဥ္ ရွိရမည္ဟု မေတာင္းဆို။ သူ႔အခါသာလွ်င္ အျမဲတည္ရမည္ဟု မေထာင္မလႊား၊ မိမိ၏ ေနရာကို အလိုက္သိစြာ ဆုတ္ခြာေပးခဲ့ေပ၏။ မိုးညိဳပါေစ၊ မႈိုင္းပါေစ၊ ဆိုင္းပါေစ၊ ရြာပါေစ။

ယခုကား မိုးအလွည့္ကုန္ျပီ။ မိုးအခါဆံုးျပီ။ ေနမင္းေရာင္ျခည္ ျဖာဦးအံ့။ ေနျခည္ ျမဴးဦးအံ့။ ဤသို႔ေတြးလ်က္ ေတာင္ထိပ္ေပၚမွ ေနမင္းထလိုက္စဥ္ ေနမင္း၏ ေရွ႕၌ ႏွင္းမႈန္မ်ား ေရာက္လာၾကကုန္၏။

ေၾသာ္ ... ေဆာင္းအလွည့္ေပတကား။

ပိေတာက္မွသရဖီသို႔ (တင္မိုး)

No comments: