Friday, June 6, 2008

မိုးတစိမ့္စိမ့္

ထိုေန႔ကား မိုးတစိမ့္စိမ့္။ ယာထြန္သူသည္ ေျမပဲခင္းကို မႈန္းရန္ ေတာသို႔လာ၏။ ကေလးငယ္သည္ မိုးတစိမ့္စိမ့္တြင္ ေက်ာင္းသြားပ်င္း၍ မိခင္၏ ႏို႔အံုၾကား၀ယ္ ဦးေခါင္းျဖင့္ ေ၀ွ႔လ်က္ရွိ၏။

စာကေလးမ်ားသည္ အေတာင္ပံေရစိုသျဖင့္ မပ်ံသန္းလိုေသာ္လည္း ငါ့၀မ္းပူဆာ မေနသာ၍ ပ်ံသန္းရရွာ၏။ ျမက္ရိုင္းတို႔လည္း
မိုးတစိမ့္စိမ့္တြင္ ကိုယ္ကို ယိမ္းၾကေလ၏။

ႏြားေက်ာင္းသားသည္ ဇရပ္အိုတြင္ မိုးခိုလ်က္ မိုးေရထဲတြင္ ႏြားမ်ားကို ေက်ာင္းလ်က္ရွိသည္။ ပဲျပဳတ္သည္မသည္ လင္ေယာက္်ား၏ လံုခ်ည္ႏြမ္းကို ျခံဳ၍ ေစ်းေရာင္းထြက္ေလသည္။ ေက်ာင္းဆရာသည္ ထီးတစ္လက္ကို ေဆာင္း၍ ေက်ာင္းခ်ိန္အမီ သြားေလသည္။

မိုးလည္းမတိတ္။ တိမ္တို႔သည္လည္း အေျပးအလႊား။ မိုးသားတို႔သည္ အလုအယက္ တက္လာၾက၏။ မႈိင္းညိဳ႔ညိဳ႔ အေရာင္သာလွ်င္ ဤေလာကကို မင္းမူ၏။

သဘာ၀သည္ အဆက္အစပ္မရွိ။ အလိုအေလ်ာက္ စိတ္ထင္ရာစိုင္း၏။ လူတို႔၏လုပ္ငန္းကို သူတို႔အေရးမစိုက္။ မိမိစြမ္းအင္ကိုသာ ငဲ့ၾက၏။ လြတ္လပ္ေပ၏။

သတၱ၀ါတို႔မွာမူ မိုးခ်ိန္၊ ေလခ်ိန္၊ ႏွင္းက်ခ်ိန္၊ ေနပူခ်ိန္ စေသာ သဘာ၀၏ အရိပ္အကဲကို အျမဲခတ္လ်က္ မိမိလုပ္ငန္းေဆာင္တာကို အခ်ိန္ရာသီညွိ၍ လုပ္ေဆာင္ၾကရေပသည္။ ဉာဏ္ရွိပါေပသည္။ သို႔ေသာ္ ...

ထိုေန႔ကား
မိုးတစိမ့္စိမ့္ပင္။

No comments: