Monday, August 4, 2008

လက္နက္ေကာင္း

တိမ္စစ္သည္တို႔ကို စုရံုး၍ မရေသာ မိုးနတ္သားသည္ ျခိမ္းေျခာက္ ဟိန္းေဟာက္သံကိုသာ ေပးေနရေတာ့၏။ ေလနတ္ေမာင္၏ ရယ္ေမာသံကား မခံခ်ိ မခံသာ ျဖစ္စရာပင္။

ေကာင္းကင္တစ္ခုလံုးတြင္ ေလနတ္ေမာင္၏ ေျခရာလက္ရာ ျမဴမႈန္ ဗရပၸသာ ေတြ႔ရ၏။ မိုးနတ္သားသည္ ဤ ျမဴမႈန္ညစ္ျပာတို႔ကို စင္စစ္ ေဆးေၾကာခ်င္လွ၏။ သို႔ရာတြင္ သူ႔တပ္သားတို႔ကား ဖရိုဖရဲ ျပိဳကြဲလလ်က္ ရွိေျချပီ။

ရံဖန္ရံခါ ဟိုတစ္စ သည္တစ္စ တိမ္ျဖဴလြလြတို႔ကို ဆင့္ေခၚခဲ့ပါ၏။ လူ႔ေလာကကို ေအးျမေစလိုေသာ ေစတနာ ေမြး၍ မိုးေသး မိုးဖြဲ မိုးက်ဲက်ဲကို ရြာခ်ႏိုင္ပါ၏။ သို႔ေသာ္ ေလနတ္ေမာင္က ေျခထိုးလိုက္သည္ႏွင့္ တစ္ျပိဳင္နက္ ကစဥ္႔ကလ်ား ေျပးလႊားကုန္ၾကေတာ့၏။ ေသြးေလေခ်ာက္ခ်ား တပ္ပ်က္ကုန္ၾကေတာ့၏။

မိုးနတ္သားသည္ မခံမရပ္ႏိုင္ ျဖစ္၏။ ေလနတ္ေမာင္ အဖ်က္ဒဏ္ကို မည္သို႔ ၾကံ႔ၾကံ႔ခံရမည္ကို စနစ္တက် စီမံ၏။ တိမ္စစ္သည္တို႔အား မည္သို႔ နားခ်ရမည္ကို စဥ္းစား၏။

ေလာကတစ္ခြင္ ေလနတ္ေမာင္ အဖ်က္သမားသာ အစိုးမိုးခံရလွ်င္ သစ္ပင္ပန္းမန္ လူတိရိစာၦန္တို႔ ခုိုကိုးရာ မဲ့ေခ်ေတာ့အံဟူေသာ မိုးနတ္သား၏ ေစတနာသည္ တိုက္ပြဲေအာင္မည့္ အေကာင္းဆံုးလက္နက္ ျဖစ္ေပ လိမ့္မည္။

ပိေတာက္မွသရဖီသို႔ (တင္မိုး)

1 comment:

Anonymous said...

အဟမ္း....အဟမ္း.....
strike