Tuesday, July 8, 2008

စကားပင္ရဲ႔အရိပ္

ခရမ္းေရာင္အပြင့္ေတြ ေၾကြက်လို႔
အရုဏ္စကားပြင့္ရဲ႔ အရိပ္ဟာ
ပါးလ်ားေသးငယ္ သြားခဲ့ျပီး
တစ္ခါတစ္ရံမွာ
ပုစဥ္းရင္ကြဲတစ္ေကာင္
ဟိုအျမင့္ၾကီးကေနျပီး
တုန္တုန္ယင္ယင္ ျမည္ေနေလရဲ႔

ကလီဇီယာေရ
အသံေတြ တစ္ညီတည္း
ထြက္တဲ့ကာလ မဟုတ္ေလဘူး
သူ႔သစၥာရွိသူေတြကို ၀ါးမ်ိဳျပီး
သူတို႔ကို ေသြးျပန္သြင္းေပးမယ့္
အနႏၱဘုရားရွင္ရဲ႔
ေခတ္ကာလ မဟုတ္ဘူးေလ။

ဆံုးရွံဳးရတယ္ဆိုတာ
လြယ္လွပါတယ္
ေတာင္ပံေလး ပထမတစ္ခ်က္ အခတ္
ရန္သူနဲ႔ ပထမအၾကိမ္ အေတြ႔မွာ
ေသရတယ္ဆိုတာ
ကေလးကစားသလို ျဖစ္ေနတယ္။

ခုေတာ့ ခက္ခဲတဲ့လမ္းေတြ စျပီ
ဒါေပမဲ့ သင္ကေတာ့
ေနရဲ႔ ၀ါးမ်ိဳမႈကို ခံရသည့္တိုင္
အျမစ္ခိုင္ခိုင္နဲ႔ ရပ္တည္ႏိုင္ေလးေသးရဲ႔
သင့္ ျမစ္နဒီရဲ႔ ေအးျမတဲ့ ကမ္းသာမ်ားမွာ
ပ်ံ၀ဲေနတဲ့ ငွက္ငယ္လို
ခ်ိဳသာညႊတ္ႏူး ႏိုင္ေလေသးရဲ႔။

ႏွင္းခါးရဲ႔ ခိုက္ခိုက္တုန္ အေအးကလဲ
သင့္ကို မညြတ္ေကြးႏိုင္
အို ... ေဖ်ာ့ႏြမ္းတဲ့ ၀ရမ္းေျပး
သင့္အဖို႔ ဘ၀ဂ္ရယ္လို႔လဲ မရွိ
ေတာင္ယဥ္စြန္းတန္း
ေျမာက္ယဥ္စြန္းတန္းရယ္လို႔လဲ မရွိ

စစ္ပြဲဟာ သင့္ကိုယ္တြင္းမွာ
သင့္ကို ျမတ္ႏိုးသူေတြရဲ႔ ကိုယ္တြင္းမွာ ရွိတန္ေကာင္းရဲ႔
သင္ဟာ ႏွင္းခါးရဲ႔ ခိုက္ခိုက္တုန္ အေအးမွာလဲ
ဒူးမေထာက္
တခ်ိဳ႔ကေတာ့ က်ဆံုး တြန္႔ေၾကသြားၾကျပီ
သင့္ကို တိုက္စားေနတဲ့ တံစဥ္းဟာလဲ
အသံတိတ္ဆိတ္ သြားေတာ့မယ္။

ေတးခ်င္းဆိုသူမ်ားရဲ႔ ဟာလာဟင္းလင္း ဥခြံဟာလဲ
မၾကာခင္ ေျခေတာက္ေအာက္မွာ
ဖုန္မႈန္႔ေတြ ျဖစ္သြားေတာ့မယ္
အရိပ္က မည္းနက္လာျပီ
အခ်ိန္က ေဆာင္းဦးရာသီ-ေဆာင္းရာသီ
သင့္ကို ေခၚေဆာင္သြားျပီး ငါ ခုန္ခ်ခဲ့တဲ့
အျခားတစ္ဖက္ကို ျမင္ရျပီ။

ဆန္းစ လမင္းရဲ႔ေအာက္မွာ
မင္လယ္ငါးဟာ ေရထဲက ထ ခုန္ခဲ့ျပီ
ေနရစ္ေလဦးေတာ့ စကားပင္ရိပ္ငဲ့။ ။

Eugenio Montale
'The Magnolia's Shade'
(ျမန္မာျပန္သူ ေမာင္သစ္တည္၊ ၁၉၇၅၊ ဒီဇင္ဘာလ ရွဳမ၀)

2 comments:

Synchro 305 ~ said...

ေကာင္းတယ္ဗ်ိဳးးး

khin oo may said...

ေကာင္းေလစြ.