Tuesday, July 15, 2008

Generation Gap

ကြ်န္ေတာ္သြားတုန္းက ...ကြ်န္ေတာ့္သားအငယ္ဆံုးက ၂လသား၊ ကြ်န္ေတာ္ျပန္ေရာက္တဲ့ အခါၾကေတာ့ ဒီေကာင္က ရွစ္ႏွစ္ခြဲ။ စတုတၳတန္း ေက်ာင္းသားၾကီးျဖစ္ေနျပီ။ ရွစ္ႏွစ္ခြဲသူ႔ကုိ ၾကည့္ေတာ့ ဆံပင္အရွည္နဲ႔ ကုပ္၀ဲ၊ အက်ႌကလည္း သတင္းစာ စကၠဴခ်ပ္ ၀တ္ထားသလို စာလံုးေတြက I love you ဘာညာ ျပည့္လို႔။ ေဘာင္းဘီက်ေတာ့ ဒီေကာင္က Bell တို႔ Flay တို႔ Bell bottom ေခါင္းေလာင္းေဘာင္းဘီ။ ... ငါ့သားမွဟုတ္ရဲ႔လားလို႔ ၾကည့္ေန၊ သူကလည္း ကြ်န္ေတာ့္ကို အကဲခပ္တယ္။ ငါ့အေဖမွ ဟုတ္ရဲ႔လား။ အေမနဲ႔ တိုးတိုး တိုးတိုး လုပ္ေနတဲ့ ဘဲနာၾကီးက ဘယ္က ဘဲနာၾကီးလဲလို႔ မသကၤာတဲ့ အၾကည့္နဲ႔။ ... သူကလည္း ကြ်န္ေတာ့္ကို အကဲခတ္၊ ကြ်န္ေတာ္ကလည္း သူ႔ကို အကဲခပ္ တစ္ပတ္ေလာက္ၾကာေတာ့မွ သူကလည္း ကြ်န္ေတာ့္ကို အေဖလို႔ အသိအမွတ္ျပဳပါတယ္။

စကားေျပာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္က သူေျပာတဲ့ စကားေတြကို နားမလည္ဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ေျပာတဲ့ စကားေတြကိုလည္း သူ နားမလည္ဘူး။ ျမန္မာလိုေတာ့ ေျပာေနၾကတာ။ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ သားနဲ႔ အဖၾကားမွာ ဘာသာစကား ျခားေနတယ္။ ကြ်န္ေတာ္က သားရယ္ အေဖ ေမာ္စကိုသြားေနတာ နည္းနည္းၾကာသြားတာပါ။ မ်က္စိက အရင္ကထက္ ပိုျပီး မႈန္လာတယ္။ ဟိုမွာ ေကာင္ေလးနဲ႔ ေကာင္မေလး တြဲေလွ်ာက္သြားတယ္။ အဲဒီ ဘယ္ဘက္က ေကာင္ေလးလဲ ဘယ္ဖက္က ေကာင္မေလးလဲဆို သူက ကြ်န္ေတာ့္ကို ေအာက္ကေန လက္ပုတ္လိုက္တယ္။ ေပါင္ကို။ အေဖကလည္း လူေတြေရွ႔မွာ သိပ္မေမးနဲ႔ဗ်ာတဲ့၊ မွတ္ထားတဲ့ ေနာက္မေမးနဲ႔တဲံ ဒီဖက္က ဘဲဲ၊ ဟိုဖက္က ဖလားတဲ့။ ဟာ ကြ်န္ေတာ္က ေၾသာ္ ... ဟုတ္လားလို႔။ စာေရးဆရာပီပီ မသိေသာ္လည္း သိဟန္ေဆာင္လိုက္ တာေပါ့။ .. ဘဲဆိုတာ ဘာေျပာမွန္းမသိဘူး။ ဖလားဆိုတာ ဘာေျပာမွန္းမသိဘူး။ ေနာက္ထပ္ မေမးနဲ႔ဗ်ာတဲ့။ ဒါပဲတဲ့။ ကြ်န္ေတာ္လည္း မေမးရဘူးေပါ့။

ဆက္ေလွ်ာက္သြားေတာ့ ရုပ္ရွင္ရံုေရွ႔ ေရာက္တဲ့အခါၾကေတာ့ ဒီ့ျပင္မိန္းကေလးေတြနဲ႔ မတူဘူး။ အလြန္အကြ်ံ ၀တ္စားထားတဲ့ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကို ေတြ႔တယ္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ ကြ်န္ေတာ္က မေမးရဘူး ဘူကေျပာတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ေပါင္ကို လက္တို႔တယ္ အေဖ အေဖတဲ့... ဘာလဲကြလို႔၊ သူ႔သိလား ေရွ႔ကေကာင္မေလးကို သိလား။ ဘယ္သိမလဲကြ လို႔။ အဲဒါ ၾကက္တဲ့၊ မင္းၾကက္က ဖိနပ္ၾကီး စီးလို႔ပါလားလို႔။ အဲဒါကို ဖိနပ္စီးတဲ့ ၾကက္လို႔ ေခၚတယ္တဲ့။ ကြ်န္ေတာ္နားမလည္ဘူး။ ဘာေျပာမွန္း။ ေအာ္ ဟုတ္လားေပါ့။ ဆက္လည္း မေမးရဲဘူး။ မင္းေတာ္ေတာ္ ဂြက်တဲ့ ေကာင္ပဲကြာလို႔ မင္းေျပာတဲ့စကားေတြ နားမလည္ဘူးကြာလို႔ ေျပာေတာ့ ... အေဖကလည္းဗ်ာတဲ့၊ စာေရးဆရာလုပ္ရတာ အေဖတို႔ စာေရးဆရာေတြ သိပ္ အေဖက ေရွ႔ေနတို႔ ဘာတို႔၊ ၀တ္လံုတို႔ ဘာတို႔ ျဖစ္ေနသားပဲ၊ ေရွ႔ေနလိုက္ေပါ့၊ ၀တ္လံုလိုက္ေပါ့ဗ်ာတဲ့။ ၀က္ကေလး ဘာေလးေထာတာေပါ့တဲ့။ ၀က္ခမ္းတာပဲတဲ့၊၀က္ေထာတာရယ္၊ ၀က္ခမ္းတာရယ္၊ ဘဲရယ္၊ ၾကက္ရယ္ ကြ်န္ေတာ္တစ္လံုးမွ နားမလည္ဘူး။ ဖလားရယ္ ဂစ္တာရွိတ္ရယ္ တစ္ခုမွ ကြ်န္ေတာ္နားမလည္ဘူး။ .. အေဖ သားတို႔ေခတ္မွာ ဒီလိုေျပာတာပဲတဲ့။

တစ္ခါတစ္ေလ သူ႔ကို ခိုင္းလိုက္တယ္။ စာေရးေနတဲ့ေနရာကေနျပီးေတာ့ ထျပီးေတာ့ အရွိန္ျဖတ္ခ်ိန္မွာ ေဟ့ မီးျခစ္ယူခဲ့စမ္းကြာဆိုေတာ့ သူက ကာတြန္းဖတ္ေနတယ္။ ေဟ့ မီးျခစ္ယူခဲ့စမ္းကြာ ဆိုေတာ့ ကာတြန္းဖတ္ေနတဲ့ ေနရာကေနျပီးေတာ့ စိတ္ဓါတ္ပဲတဲ။ ဟာ တစ္ခါခိုင္းလိုက္ စိတ္ဓါတ္ပဲတဲ့။ ကြ်န္ေတာ့္ေျပာေနမွန္းမသိဘူး။ ေနာက္က်ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္မိန္းမကေျပာတယ္ ရွင့္ကို ေျပာေနတာတဲ့။ သူ႔ကို ခိုင္းတာ မေက်မနပ္ျဖစ္ျပီး ေျပာေနတာတဲ့။

ဒါေပမဲ့ ငါ့ အဲဒီလို မေျပာနဲ႔ကြာ ငါမၾကိဳက္ဘူးလို႔... မေျပာဘူး။ သူ ဒီစကား မေျပာေတာ့ဘူး။ သားေရ ေဆးလိပ္ယူခဲ့စမ္းကြာ ဆိုေတာ့.. အရစ္ပဲတဲ့။ ေနာက္က်ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ကလည္း ကြ်န္ေတာ့္ကို ေျပာမွန္းသိတာေပါ့။ ဒီေလာက္ေတာ့ ဘယ္ အ မလဲ။ ေဟ့ ငါ့ေရွ႔ ဒီစကားမေျပာနဲ႔၊ စိတ္ဓါတ္ဆိုတဲ့ စကား မၾကားခ်င္ဘူး။ အရစ္ဆိုတဲ့စကား မၾကားခ်င္ဘူး။ သူမေျပာေတာ့ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ကြ်န္ေတာ္ခိုင္းတယ္၊ မီးျခစ္ယူခဲ့စမ္းကြာဆိုေတာ့ ကြိဳင္ပဲတဲ။ ဟာ ... ကြ်န္ေတာ္ကလည္း ကြ်န္ေတာ့္ေျပာမွန္း မသိေသးဘူး။ ေနာက္က်ေတာ့ ရွင္ကလည္း သူတို႔စကားေတြက ေျပာင္းေျပာင္းေနတာတဲ့။ စိတ္ဓါတ္ရယ္၊ အရစ္ရယ္၊ ကြိဳင္ရယ္ ဆိုတာ အတူတူပဲတဲ့။ အဲဒီေတာ့မွ မင္း ေတာ္ေတာ္ ဂြက်တဲ့ ေကာင္ပဲ။ မင္းဒီစကားေတြကို မေျပာရင္ မေနႏိုင္ဘူးလားလို႔ ေမးေတာ့ သားတို႔ ဒီလိုပဲေျပာတာပဲတဲ့။ :D

ကဲ... ဒီေလာက္ေတာင္ ရွိလွတဲ့ေကာင္ ေျပာဦးကြာဆိုျပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ေလ စိတ္ဆိုးဆိုးနဲ႔၊ ဒီေကာင့္ဆီမွာ သံုးလ ပံုမွန္သင္တန္း တက္ပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ အခု သူ႔ရဲ႔ ဆံုးမ ၾသ၀ါဒအရ ကြ်န္ေတာ္ ဒီစကားေတြကို နားလည္လာျပီ။ သူ႔ရဲ႔ အဆံုးအမ ၾသ၀ါဒအရ ဆံပင္အရွည္ ထားပါတယ္။ သားသမီးစကား နားေထာင္ျငားက သံျပား ေက်ာက္ေစာင္း ျဂိဳဟ္ေပၚ ေျပာင္း၏။ ........

ေခတ္ၾကီးက ေျပာင္းေနတယ္။ Beat က ျမန္တယ္။ တစ္ခါတည္း ဒိုင္းဒိုင္း ဒိုင္းဒိုင္းဆို ေခတ္ၾကီးက ေန႔ခ်င္းညခ်င္း ေျပာင္းေနတယ္။ ဒီ့ျပင္မၾကည့္နဲ႔၊ မိန္းမပိုးတာပဲၾကည့္ေနာ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေခတ္တုန္းက မိန္းမ ပိုးလို႔ရွိရင္ မယ္ဒလင္နဲ႔ အင္းလ်ားတို႔၊ သီရိတို႔ေရွ႔မွာ သြားျပီးေတာ့ ည လူေခ်တိတ္ခ်ိန္ သန္းေခါင္ေလာက္မွာ သံုးခ်က္စည္းနဲ႔ (အိပ္ျပီလားကြာ သူ႔အမူအယာ ျဖဴျပာခင္ရယ္၊ အခ်စ္ရဲ႔ ျပႆနာေတြကို ေျပလည္သြားေအာင္ ေမာင့္ကညာရယ္ နားဆင္ပါကြယ္၊ ေမာင္သီခ်င္းေလးနဲ႔ ခင့္ကို ဆိုျပမယ္) သံုးခ်က္နဲ႔ သြားတာေနာ္။ အခု ဒီေကာင္ မရေတာ့ဘူး ဒိုင္းဒိုင္း ဒိုင္းဒိုင္း Beat က ျမန္လာျပီ။ (ေဂြးရွိခဲ့လို႔ ခ်စ္မိတာ မဆန္းပါဘူး) ကြ်န္ေတာ္ကေမးတယ္ ကြ်န္ေတာ့္သားကို ေနပါဦးကြယ္ မင္းသီခ်င္းက ဘာသီခ်င္းလဲ ျမန္မာသီခ်င္းလား ဂ်ပန္သီခ်င္းလား လို႔ေမးေတာ့ ဘယ္ကဟုတ္ရမွာလဲ အေဖကလည္း ျမန္မာသီခ်င္းပါတဲ့။ အဓိပၸါယ္ဘာလဲကြလို႔ ေျပာစမ္းပါဦး ငါနားမလည္ဘူး (ေဂြးရွိခဲ့လို႔ ခ်စ္မိတာ မဆန္းပါဘူး) တဲ့၊ ေၾသာ္ ျဖစ္မွျဖစ္ရေလကြာလို႔ ပီပီသသ ဆိုပါလားလို႔။ မဟုတ္ဘူးဗ် အေဖရ ဒါမွ feel လာတာတဲ့။ ရင္ေခါင္းသံနဲ႔ ၀ူးရွိခဲ့လို႔.... အဲဒီမွာ feel တက္တာ၊ feel နဲ႔ သူတို႔က ဆိုမွာ။ .....

ကြ်န္ေတာ္ေျပာခ်င္တာက Generation ကြ်န္ေတာ္တို႔ဆီမွာတင္ မကဘူး ကမၻာမွာလဲ မ်ိဳးဆက္ ကြာဟေနတယ္။ လူၾကီးနဲ႔လူငယ္၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔လူၾကီးနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္လို႔လူငယ္ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ နားမလည္ဘူး၊ လူငယ္က လူၾကီးကို အထင္ေသးတယ္။ လူၾကီးက လူငယ္ကို အထင္ေသးတယ္ စသည္ျဖင့္ေပါ့။

လူငယ္ႏွင့္ စာေပ (ဆရာျမသန္းတင့္) ၁၉၉၄ ေမာ္ကြ်န္းစာေပေဟာေျပာပြဲ
ၾကာညိဳန႔ံသင္းေသာ ေရ၀တီမ စာအုပ္မွ ေကာက္ႏႈတ္တင္ျပပါသည္။

No comments: